Het leven is zoals een discobol

Gisteren ging ik naar Voodoo festival, een afsluiter van wat alweer een prachtige zomer was! Voodoo heeft echt zo'n waanzinnig leuke sfeer, een beetje light, love & peace en Ibiza vibes. Want niet alleen kan je er dansen op de beste house beats, er zijn ook heel veel foodtrucks met echt lekker eten, er is een safe space en een leuk 'hippie' marktje. En wist je dat je op dat marktje (The Oasis) bv ook een breathwork journey kan volgen of een bodywork sessie kan ontvangen? Ik bedoel maar, hoe cool is dat?!

Toch was ik er dit keer maar voor één ding: dansen, dansen, dansen. En dat heb ik gedaan. Urenlang, tot ik er bijna bij neerviel van vermoeidheid! Ik denk dat je mij ook 90% van de tijd vond bij 'the forest' stage aka het bos. En daar in dat bos hing heel hoog, in het midden, een grote discobol tussen de bomen.

Overdag zag je er eigenlijk niet veel van. De zon viel er wel op, maar de spiegelstukjes bleven wat flets en onopvallend. Pas toen de duisternis viel en er licht op de bol werd gericht, gebeurde er iets magisch. Honderden kleine lichtjes verspreidden zich door het bos, shinend op alles en iedereen. De vibratie van dat licht was echt high, en de sfeer werd zelfs nog beter. En daar, al dansend in het bos (ook een manier van bodywork btw), bedacht ik mij dat het leven eigenlijk ook is zoals die discobol.

Wij zijn zoals die bol, met al onze facetjes, kanten, lagen. Soms lijken ze een beetje saai, zefls onzichtbaar of onbelangrijk. Maar zodra er licht op schijnt, soms dat van anderen, soms dat van onszelf, beginnen we te stralen. Elk spiegeltje weerkaatst op zijn eigen manier, en samen creëren we een dans van licht en schoonheid. De donkere momenten in het leven zijn daarbij dus net zo nodig. Want zonder de duisternis zouden we het volle effect van die schittering dus helemaal niet zien. Juist in contrast met de donkerte wordt zichtbaar hoe levendig die bol eigenlijk is.

Dus misschien is de uitnodiging van het leven wel dit: om al onze facetten te durven tonen. Om licht toe te laten, maar ook de donkere periodes. En om te beseffen dat onze glans niet pas komt als we ‘perfect’ zijn, maar juist in het spel van licht en schaduw zichtbaar wordt. En dat beseffen is wat healing eigenlijk echt doet. Het laat je zien dat er heel veel schoonheid zit in het donker. Omdat je weet hoeveel licht er óók kan schitteren. En hoe donkerder je ooit hebt gestaan, hoe intenser het licht voelt wanneer het terug binnenvalt.

En wat ik daar nog sterker van besefte: het leven draait om balans. Het is níet alleen maar licht en liefde, spiritual bypassing brengt je niet vooruit. Juist die balans maakt het zo echt! Zonder duisternis zie je de fonkeling niet. Zonder stilte geen muziek. Zonder donker geen bos badend in de flikkering van de discobol.

Misschien is dat ook net waarom ik (terug) zo graag ga dansen, op festivals, maar ook af en toe in de clubs. Omdat het healing dus niet alleen draait om loslaten en release. Het gaat ook over genieten, vieren, spelen, jezelf verliezen in muziek en beweging.

Het leven hoeft dus niet gladgestreken of rechtlijnig te zijn. Het mag glinsteren, schitteren, soms donker zijn, soms fel. En hoe meer we bewegen, hoe meer we ontdekken dat we al die spiegelstukjes zijn.

Dus als je dit leest: vergeet niet dat genieten óók deel is van heling. Het leven is een discobol. En jij bent dat ook.